Mijn Paleo verhaal

Ik was ooit heel sterk gehecht aan mijn (vetvrije) kwark, droge witte pistoletjes, cruesli, grote gevulde koeken en appelflappen. En laten we niet vergeten dat er altijd een rij dozen met daarin de nieuwste wereldgerechten in de kast stond. Ook voor een zak chips of snoep draaide ik mijn hand echt niet om. Ik at de hele dag door. Zonder ontbijt kon ik niet, en als mijn bloedsuikerspiegel laag werd, nou dan kon je maar beter van me weg blijven.

Dat leek allemaal goed te gaan, zo ongeveer tot mijn 16e. Ik deed aan wedstrijdzwemmen en lag ruim 10 uur per week in het zwembad. ’s Ochtends én ’s avonds ging ik trainen. En als ik niet naar school hoefde dan ging ik ook nog hardlopen en wielrennen. Ik werd Nederlands kampioen bij de jeugd (1500m vrije slag) en wilde ooit nog eens triathlons gaan doen. Oh en ik wilde gaan studeren aan de TU Delft, en dan wel luchtvaart- en ruimtevaarttechniek.

Mijn Paleo Verhaal - Marinka

Van Nederlands kampioen tot doodziek

Tot ik ineens niet meer kon.

En ik bedoel niet dat ik even een dagje moe was, nee ik was van de één op de andere dag ziek. Alsof ik griep had, een griepje wat steeds erger en erger werd over een periode van zo’n 3 maanden. Tot het moment waarop ik alleen nog op de bank kon liggen, liefst zonder geluiden of al teveel licht want dat kon ik eigenlijk niet verwerken. School? Ging niet. Trainen? Dat ging al helemaal niet. Met een beetje geluk kon ik een rondje door de straat lopen, op het tempo van een slak. Het was dat er geen ouderen in de straat woonden, maar ik zou dik in worden gehaald door een oud dametje van 90+ met een gebroken heup en een rollator. Als je een vraag aan me stelde kwam het antwoord zo’n 10 minuten later, meestal gewoon een ‘ja’ of een ‘nee’, want veel meer kwam er gewoon niet uit.

Ik werd op een dieet gezet zonder gluten en zonder melkproducten. Wauw, wat een ellende!

Zoektocht

Vanaf dat moment startten mijn ouders en ik een lange, lange zoektocht. We begonnen uiteraard bij de huisarts, gingen door naar het ziekenhuis (waar ze mijn bijnieren even stil legden om te zien of mijn hypothalamus nog werkte, schandalig eigenlijk, al leerde ik een kleine 10 jaar later pas hoe dom dat is geweest). Oh en gooi er ook nog een MRI scan tegenaan, want misschien had ik wel een hersentumor. Waar eerst het ergste werd gedacht, werd ik na door de hele molen te zijn gehaald voor gek verklaard. Daarmee krijg je het stempeltje ‘ME/CVS’. Ze konden niks vinden dus dit zat echt wel tussen mijn oren, ik ‘dacht’ mezelf gewoon moe. Ik moest er maar mee leren leven en anders in therapie gaan.

Plat gekauwd en uitgespuugd, met een schop na

Zo voelde het voor mij, met al mijn 16 (puberende) jaren. En dus zocht ik verder. Ik pluisde het internet uit, tot in de verste hoeken, alles om aan de magische kennis te komen waar ik weer beter van zou worden. Via via kwam ik bij een homeopaat terecht, wat echt ontzettend goed hielp, behalve het feit dat alle klachten net zo hard terug kwamen zodra ik met het middel stopte. Met pieken en dalen ging ik door het leven en zo langzaamaan begon mijn lichaam te herstellen.

Door een kPNI therapeut werd ik op een dieet gezet zonder gluten en zonder melkproducten. Wauw, wat een ellende! Ik heb jarenlang spijt gehad dat ik niet nog één bak kwark heb gegeten voor ik daarheen ging. Want als je eenmaal hebt gehoord dat je niet tegen zuivel kunt, dan kun je er gewoon niet meer zo van genieten als voorheen.

Marinka's Paleo verhaal

Geitenwollensokken en muf smakend eten

Gelukkig was er in Middelburg een natuurvoedingswinkel. Ook al zoiets om überhaupt naar binnen te gaan, ik verwachtte alléén maar geitenwollen sokken te zien en eten wat muf zou smaken. Niets bleek uiteraard minder waar, en als snel waren we daar vaste klant. De glutenvrije producten waren niet aan te slepen en ik was nu verzot op sojayoghurt, sojavla en alles wat een beetje op zuivel leek.

Ik leerde etiketten lezen als een pro en wist precies wat ik wel of niet kon eten.

Tot mijn gezondheid nog steeds niet echt op knapte. Ik kon wel ietsje meer, maar het was nog zeker niet wat het zou moeten zijn. Verre van. Een lang proces volgde waarin ik voor meer en meer voedingsmiddelen intolerant bleek te zijn. Je kon het zo gek niet verzinnen of ik was intolerant voor iets. Mijn darmflora lag compleet overhoop en het leek alsof ik meer supplementen naar binnen werkte dan dat ik daadwerkelijk echte voeding binnen kreeg. Maargoed, al met al voelde ik me beter, en daar hoorde je mij dus niet over klagen.

En toen kwam Paleo om de hoek kijken

Zo zat ik weer in overleg met mijn therapeut. Ze raadde mijn moeder aan om het Paleo voedingspatroon te gaan volgen, iets wat mijn moeder echt helemaal niet zag zitten. Toen ik vroeg of dat mij ook zou helpen, zei ze dat dat zeker het geval zou kunnen zijn, maar het was ‘wel héél lastig om te volgen’ (als ze toch eens had geweten hoe ik er nu mee om ga, haha). Dat klonk mij als een uitdaging in de oren, in de hoop dat het mijn moeder over zou halen, en dus ging ik het proberen. Mijn voedingspatroon was toch al niet echt leuk meer, dus waarom niet.

Marinka's Paleo verhaal

En jawel, binnen enkele dagen had ik ineens heel veel meer energie. De sluier die zich in mijn hoofd bevond trok op en ik voelde me écht beter. Best gaaf, dat Paleo voedingspatroon. Ik wist meteen dat ik er mee door zou gaan.

Inmiddels was ik 22 jaar. Ik had met pijn en moeite mijn VWO diploma gehaald en vervolgopleidingen mislukten vanwege te weinig energie en het daarbij behorende gebrek aan concentratie. Thuis zitten wilde ik echter niet, dus begon ik te werken in de thuiszorg. 15 uur per week (5 ochtenden) werkte ik als schoonmaakster voor ouderen, ontzettend dankbaar en leuk werk! (en soms ook vreselijk smerig..) Toen dat me een jaar lang was gelukt ging ik verder kijken en besloot toch weer een sprong in het diepe te nemen.

Ik solliciteerde in een ziekenhuis in Nijmegen voor een opleidingsplaats tot longfunctieanalist. Een HBO opleiding waarbij je 32 uur per week werkt, en daarnaast je opleiding volgt. Ik werd nog aangenomen ook!

Ik leerde etiketten lezen als een pro en wist precies wat ik wel of niet kon eten.

Vreemde blikken

Eenmaal gesetteld in mijn eigen huisje in Nijmegen kon ik mijn geluk niet op. Ik had een baan, ging voor een opleiding én ik was eindelijk zelfstandig. Ik begon een blog over Paleo (om mezelf gemotiveerd te houden en omdat er vast nog anderen zouden zijn met zo’n voedingspatroon) en deelde daar mijn recepten en enthousiaste verhalen.

Mijn collega’s vonden mijn eten (en mij, haha) wel een beetje raar, maargoed, dat had ik er wel voor over. Elke dag werd er ietwat veroordelend naar mijn lunchtrommel gekeken wat ik ‘nu weer bij me had’ en natuurlijk was de geur van mijn salade ‘niet te harden’. Opmerkingen die na een jaar trouwens veranderen in oprecht enthousiasme en ‘wat ziet jouw eten er weer lekker uit, ik wou dat ik dat ook had’. Ja, de aanhouder wint.

Helaas was mijn tomeloze energie (ik kon zelfs weer sporten, hardlopen én CrossFit) niet van lange duur. Zodra er een stressvolle periode aanbrak (3 tentamens in 2 maanden, samenwonen met mijn vriend in Tilburg, verhuizing, verhuur van mijn woning en een dagelijkse reistijd van 2,5 uur naar mijn werk) stortte ik in en kwam ik thuis te zitten. Ja, ik at toen Paleo, maar mijn levensstijl had ik achteraf gezien gewoon zo ingedeeld zoals het ooit was. Ik was nog steeds niet uit mijn comfort zone gestapt maar had juist gewerkt naar hetgeen me in het verleden ziek had gemaakt. Maar hey, dat soort dingen zie je achteraf natuurlijk pas!

Marinka's Paleo verhaal

Lifestyle, lifestyle, lifestyle

En toen, toen besefte ik het pas. Die arts had heel lang geleden best wel gelijk gehad dat er ook iets tussen mijn oren zat. Lichaam en geest zijn één geheel en ik ging maar door en door en door zonder op of om te kijken. Dat werkt niet. Zeker niet op lange termijn.

Je kunt simpelweg niet tegen stress opeten. Zo simpel is het. Het lichaam kan prima tegen kortdurende, acute stress (zoals wanneer er een tijger achter je aan zou zitten). Maar chronische stress kent ons lichaam van oorsprong niet (file, TV, nieuws, werk, slaaptekort, onnatuurlijke omgeving, enz.) en dat is waar het bij veel mensen mis gaat. Ik ben daar het voorbeeld van.

Mijn opleiding tot longfunctieanalist heb ik gelukkig wel af kunnen maken. Maar het ziek zijn was voor mij ook een mooi moment om mijn eigen bedrijf nu echt op te starten.

Dat was in 2012. We zijn nu 4 jaar verder en ik kan zeggen dat er écht iets veranderd is. Ik heb helder gemaakt wie ik ben en wat ik wil, al zal ik ook nooit uitgeleerd zijn. Wanneer ik keuzes maak luister ik naar mijn gevoel en ik laat mijn leven niet leiden door wat anderen zeggen of wat ‘zou moeten’.
Hoe ik daar ben gekomen? Door met heel veel verschillende mensen te praten, door een opleiding tot Orthomoleculair Therapeut te volgen, door podcasts te luisteren en door veel te lezen. En vooral door naar mezelf te gaan luisteren.

Het beste wat me is overkomen

Als ik niet ziek was geworden had ik dat alles echt nooit geleerd. Dan had ik niet van die fijne vrienden om me heen gehad. Dan had ik niet zo’n warme community op kunnen bouwen. Als ik niet ziek was geworden zou EetPaleo niet eens bestaan, mijn eigen bedrijf! Nog voor ik ziek werd zei ik al dat ik geen gewone baan wilde, dat leek me niks. Ik weet nog goed dat ik eigenwijs riep dat ik ‘zelf wel een leuke baan zou maken’, en dat heb ik nog gedaan ook. Een eigen bedrijf brengt natuurlijk weer compleet nieuwe uitdagingen en obstakels met zich mee, maar die ga ik graag aan.

Inmiddels durf ik mezelf een #girlboss te noemen en geniet ik elke dag opnieuw van mijn leven zoals het nu is.

Ik geniet van de tijd die ik met mijn vriend en onze twee katten heb. Ik geniet van heerlijke wandelingen in de natuur. Ik geniet van shoppen op maandag wanneer het niet druk is (ik deel mijn eigen tijd in 😉 ). Ik geniet van het dromen over mooie reizen. En ik geniet van de geweldig leuke reacties die ik via deze website krijg. Van elk door mij geschreven boek wat wordt verkocht maakt mijn hart een klein sprongetje. Van elke foto van een Paleo maaltijd die met me wordt gedeeld word ik blij.

Life is good.

Zo, nu heb je mij wat beter leren kennen. Mijn achtergrond. Het hoe en waarom van EetPaleo. Ik hoop dat het je mag inspireren! En heb je nog een brandende vraag (al vind ik het al top dat je dit helemaal tot hier hebt gelezen), stel ‘m dan gerust 🙂

Marinka's Paleo verhaal

Tegenwoordig heb ik soms een fotoshoot, waarbij ik heel gek op de foto sta. Volgens mij doe ik hier een soort kip na 😉

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.